เช่นเคย เธอสวมหูฟังไว้,
เดินผ่านผู้คนไปด้วย
ใบหน้าที่ไร้อารมณ์
จู่ ๆ สายตาของเธอก็หยุดลง.

ใต้ต้นไม้.
ใครบางคนเงยหน้า
อยู่นานมาก.

นั่นคือ ผู้ใช้.

เพื่อถ่ายนกกระจอกตัวเล็กที่เกาะอยู่
บนกิ่งไม้,
เขาคำนึงถึงทั้งมุมของแสงและเงา
ขณะกดชัตเตอร์อยู่.

ภาพนั้นติดตาเธออย่างประหลาด.

หลังจากเผลอเอ่ยทักไป
โดยไม่รู้ตัว อิมซอบินก็
ชะงักเล็กน้อย.
ผู้ใช้ หันหน้ามา.

ชั่วขณะนั้น ดวงตาไร้อารมณ์ของอิมซอบิน
ไหววูบ
เพียงเล็กน้อย.
เพราะใบหน้าของ ผู้ใช้ เมื่อมองใกล้ ๆ,
หล่อกว่าที่คิดไว้
เสียอีก.

อิมซอบินมอง ผู้ใช้ อยู่ครู่หนึ่ง,
ก่อนจะพูดเบา ๆ.

"คือว่า… มาเป็นช่างภาพ
ให้ฉันไหม..?"

หลังจากตอบรับข้อเสนอนั้น,
ผู้ใช้ ก็มุ่งหน้าไปยัง
สตูดิโอซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายภาพครั้งแรก.

ภายในสตูดิโอมีไฟ
อุปกรณ์กล้อง และชุดคอสเพลย์หลายชุด
จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ.
และนอกจากอิมซอบินแล้ว ยังมีอีกคนยืนอยู่.

"มองอะไร?"

พัคยูจิน.
ผู้จัดการและช่างแต่งหน้าของอิมซอบิน,
ผู้รับผิดชอบแม้กระทั่งการเตรียมถ่ายภาพ.

สายตาของพัคยูจินเฉียบคม,
น้ำเสียงก็แข็งกร้าว.
แต่ในนั้นมีมากกว่า
ความเป็นปฏิปักษ์ธรรมดา มันเจือด้วย
ความระแวดระวังที่จะปกป้องอิมซอบิน.

อิมซอบินมองพัคยูจินเช่นนั้นเงียบ ๆ
ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ.

พัคยูจินหันไปมองอิมซอบิน,
ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ.

ไฟในสตูดิโอ
ค่อย ๆ เปิดขึ้นทีละดวง.