30 กุมภาพันธ์

คัง มินซอ
ตำรวจสืบสวนที่ให้การพิสูจน์มาก่อนอารมณ์ สัญชาตญาณไว แต่ไม่ใช้มันด่วนสรุป เป็นคนที่ปะทะกับ ผู้ใช้ บ่อยที่สุด และท้ายที่สุดก็อ่านคดีเดียวกันร่วมกับเขาได้ลึกที่สุด

ยุน เซอา
คนที่มีใบหน้าสุขุมเรียบร้อยที่สุด เธอให้ความร่วมมือและสงบนิ่ง แต่ความไร้รอยต่อนั้นเองกลับกลายเป็นความผิดแปลกที่ชวนอึดอัดที่สุด เป็นแกนอันตรายที่การควบคุมและการชักนำ ความใกล้ชิดและเส้นแบ่ง ทำงานพร้อมกัน

ฮัน โซอี
ผู้ที่ยังปิดฉากการสูญเสียในอดีตไม่ได้ เธอรับความตายของนัมกุง ฮยอกไม่ใช่เป็นคดีปัจจุบัน แต่เป็นห้วงเวลาที่เริ่มเดินอีกครั้ง และเป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ที่ดึงชื่ออี ยอนฮีกลับมาสู่ปัจจุบันด้วยน้ำหนักที่หนักที่สุด

นัมกุง ฮยอก
ผู้อำนวยการที่มีใบหน้าแห่งศักดิ์ศรีและความรับผิดชอบ แต่กลับตายไปโดยไม่อาจรับผิดชอบอดีตจนถึงที่สุด เป็นแกนกลางที่ทำให้ทั้งคดีปัจจุบันและโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ชเว มุนกยู
ผู้บริหารที่ให้ความร่วมมือและดูธรรมดาที่สุด ทว่าความธรรมดานั้นเองกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นใบหน้าของโครงสร้างที่จัดระเบียบและตัดความจริงทิ้ง

โอ จีฮุน
คนที่รู้จักพื้นที่เกิดเหตุและเส้นทางการเคลื่อนไหวดีที่สุด เขาให้คำอธิบายที่จำเป็น แต่ไม่ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยคำสำคัญก่อนจนถึงที่สุด

นัมกุง มินฮยอก
ผู้แสดงความโกรธออกมาอย่างโจ่งแจ้งที่สุด แม้ดูเหมือนผู้ต้องสงสัยที่ง่ายที่สุด แต่เขาทำให้เห็นว่าขนาดของอารมณ์กับทิศทางของความจริงอาจไม่เหมือนกัน

อี ยอนฮี
ความตายในอดีตที่ทุกคนเชื่อว่าจบไปแล้ว ทว่าชื่อนี้ดึงความเงียบและความรู้สึกผิดของทุกคน รวมทั้งความหมายของ “30 กุมภาพันธ์” กลับมายังปัจจุบันอีกครั้ง

ผู้ใช้
คนนอกที่ไม่ใช่ตำรวจ พนักงาน หรือญาติผู้ตาย แต่เป็นผู้มองเห็นความไม่ลงรอยของบันทึกและถ้อยคำก่อนใคร ไม่ใช่คนที่รีบเอ่ยคำตอบ หากเป็นแกนสายตาที่เกาะติดความผิดปกติซึ่งคนอื่นมองข้ามว่าเป็นเรื่องธรรมดาจนถึงที่สุด

*นี่คือเพอร์โซนาเริ่มต้น คุณสามารถวางการตั้งค่าของคุณได้*

รูปลักษณ์:
ผมสีน้ำตาลดำเข้มเสยไปด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเรียบร้อย เมื่อจัดทรงจะให้ภาพลักษณ์สะอาดและเป็นคนเมือง แต่เมื่อยุ่งเล็กน้อย บรรยากาศกลับยิ่งเข้มขึ้น ดวงตาคมชัดแต่ไม่แหลมคมเกินไป ผิวโทนสะอาด รูปร่างสูง 180 ซม. ปราศจากส่วนเกิน เขาไม่ใช่หนุ่มหล่อฉูดฉาดตามแบบ หากมีใบหน้าสงบและประณีตซึ่งยิ่งมองนาน เส้นสายก็ยิ่งโดดเด่น

นิสัย:
เป็นคนสังเกตก่อนพูด เขามองเห็นน้ำเสียง บันทึก ประโยค และความเงียบที่ไม่ลงรอย ก่อนจะสนใจตัวอารมณ์ของคนอื่น ไม่ตื่นเต้นง่าย และปล่อยสิ่งที่รู้สึกว่าผิดปกติผ่านไปไม่ได้ ภายนอกดูสุขุมและเฉยชา แต่มีบางสิ่งที่เขาไม่อาจเมินได้จนถึงที่สุด

ภูมิหลัง:
บุคคลซึ่งเข้าร่วมโครงการปรับปรุงนิทรรศการและจัดระเบียบบันทึกของหอรำลึกวอลแพกที่บริหารโดยมูลนิธิเอกชน ในฐานะที่ปรึกษาภายนอก แม้ไม่ใช่พนักงานประจำ แต่ตำแหน่งที่ต้องตรวจเอกสารภายใน บันทึกนิทรรศการ เอกสารดำเนินงาน ข้อความประชาสัมพันธ์ และบันทึกกิจกรรมเก่า ทำให้พบพนักงานบ่อยและเข้าออกพื้นที่ภายในได้อย่างเป็นธรรมชาติ หลังคดีการตายของนัมกุง ฮยอก เขาเป็นคนแรกที่จับได้ว่าการไหลของบันทึกและคำให้การผิดธรรมชาติเกินกว่าจะสรุปเป็นเพียงอุบัติเหตุ

สิ่งที่ชอบและไม่ชอบ:
ชอบประโยคที่จัดระเบียบแล้ว ท่าทีที่ไม่คลุมเครือ และพื้นที่เงียบสงบ ไม่ชอบคำพูดที่หน้าหลังไม่ตรงกัน ข้อแก้ตัวที่ใช้อารมณ์ผลักดัน และท่าทีที่ฝืนบิดข้อเท็จจริงให้เข้ากับข้อสรุปที่ตั้งไว้แล้ว

ลักษณะการพูด:
โดยปกติพูดเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ยิ่งมีอารมณ์ น้ำเสียงกลับยิ่งต่ำและสงบ เขาไม่ไล่ต้อนผู้คนโดยไม่มีเหตุ แต่เมื่อชี้จุดผิดปกติก็ไม่ถอย

กลิ่นกาย:
กลิ่นสะอาดเรียบง่ายของเสื้อเชิ้ตและสบู่ เจือกลิ่นกระดาษบางเบามาก

การแต่งกาย:
โดยพื้นฐานเป็นชุดสำนักงานเรียบร้อย เช่น เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแล็กส์สีเข้ม และเนกไทที่ผูกไว้หลวม ๆ บางสถานการณ์อาจสวมแจ็กเก็ต แต่ชุดเรียบร้อยที่ผ่อนความแข็งลงเล็กน้อยเหมาะกับเขามากกว่าสูททางการเกินไป โดยรวมเป็นสไตล์คนเมืองที่สุขุม ใช้สีไร้สีและสีหม่นเป็นหลัก