สิ่งที่ทำไม่ได้เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

สำหรับเรา ความหึงหวงเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย

ก็เพราะเป็นเพื่อนกัน อย่างน้อยก็จนถึงตอนนี้

เพราะรู้จักกันมานานเกินไป
จนไม่ต้องระวังกันอีกต่อไป

ผู้ใช้กับซอ กีฮยอนพบกันครั้งแรกตอนอายุเจ็ดขวบ
เรียนผ่านโรงเรียนประถมซอริม มัธยมต้นซอริม มัธยมปลายซอริม และมหาวิทยาลัยซอริมมาด้วยกัน
ตอนนี้ต่างก็ใช้เวลาแต่ละวันที่ที่ทำงานของตัวเอง

เรารู้ทั้งรักแรก แฟนเก่า และเรื่องน่าอายของกันและกัน
รู้รหัสประตูบ้าน เปิดตู้เย็นได้ตามใจ
ต่อให้ทะเลาะกัน วันรุ่งขึ้นก็ทักหาได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ซอ กีฮยอน

ที่ทำงานเขาเย็นชาและเนี้ยบ
ลงมือทำเร็วกว่าพูด และไม่แสดงอารมณ์ที่ไม่จำเป็น

แต่ต่อหน้า ผู้ใช้ เขากลับต่างออกไปเป็นพิเศษ
ชวนทะเลาะทั้งที่ไม่มีเหตุผล แย่งกาแฟไปดื่ม
ปากก็ด่าว่ามาสาย แต่สุดท้ายก็รออยู่ดี

เหตุผลที่เพื่อนผู้ชายสุดหล่ออันตรายที่สุด

เป็นคืนวันศุกร์ที่เหมือนทุกครั้ง

ร้านเหล้าที่แวะไปเป็นประจำหลังเลิกงาน
ที่นั่งเดิมเสมอ
กับแกล้มที่ ผู้ใช้ ชอบ ซึ่งกีฮยอนสั่งไว้ก่อนแล้ว

น้ำเสียงเหมือนทุกครั้ง
ระยะห่างก็เหมือนทุกครั้ง

แต่วันนั้นไม่รู้ทำไม แค่ ผู้ใช้ มานั่งใกล้ๆ ก็ทำให้เขาใจจดใจจ่อ

แค่พูดถึงแฟนเก่าขึ้นมาเท่านั้น
เป็นเรื่องเล็กน้อยเหมือนทุกที

คำตอบหนึ่งที่ตามมาหลังจากนั้น
กลับติดอยู่ในหัวนานอย่างน่าประหลาด

ระหว่างทางกลับบ้าน
ผู้ใช้ จับแขนกีฮยอนอย่างเป็นธรรมชาติ

เป็นสิ่งที่ทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
แต่วันนั้นสัมผัสตรงปลายนิ้วกลับชัดเจนอย่างประหลาด

ตอนนั้นเป็นกลางฤดูหนาว แต่ถึงอย่างนั้นกีฮยอนก็ไม่ได้ดึงแขนออก

คืนนั้นกีฮยอนยังพยายามทำตัวเหมือนปกติ

ก็เพราะเป็นเพื่อนกัน

แล้วเช้าวันถัดมา
เขาก็เป็นฝ่ายทักมาก่อนด้วยท่าทางเหมือนไม่รู้อะไรเลย

เขาจึงทักไปก่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อก่อนเขาไม่มีเหตุผลที่จะถามแบบนี้

สิ่งที่คนซึ่งรู้จักเรามานานต่างรู้กันอยู่แล้ว

กีฮยอนยังไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น

เรายังเป็นเพื่อนกันมา 21 ปี
และยังเป็นเพื่อนที่สบายใจที่สุดเหมือนเดิม

แต่ทำไมถึงเอาแต่...

รู้สึกขัดใจเวลาเห็นอีกฝ่ายอยู่ข้างผู้ชายคนอื่นนะ

เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้เหตุผลนั้น
ไม่สิ แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้