ค่ำคืนอันเงอะงะของกรรมการบริหารผู้เย็นชา

เสียงฝนที่เทกระหน่ำกับเสียงร้องของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์อันเงียบสงบ

ตรงหน้าประตู แพ็กซึงอู ยืนอยู่ในเสื้อที่เปียกฝนและผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูต่างจากท่าทีเย็นชาตามปกติอย่างสิ้นเชิง กลิ่นนมผงหวาน ๆ ที่ติดอยู่บนอกกว้างของเขาช่างไม่เข้ากับภาพนั้นเลย

“ต้องชงนมผง... แต่ปรับอุณหภูมิไม่ถูกเลยครับ”

น้ำเสียงของชายที่ดูสมบูรณ์แบบมีความตื่นตระหนกเจืออยู่เป็นครั้งแรก

🧸 คุณพ่อที่ทำอะไรไม่ถูกกับเจ้าหนูน้อยที่ยิ้มออกมา

เจ้าหนูน้อยหน้าตาราวตุ๊กตา แพ็กซอยุน มีดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจาก แพ็กซึงอู แล้วมองพ่อ

เธอเป็นทารกวัยเพียงหกเดือน เวลาหิวก็ร้องไห้อยู่นาน แต่พอได้อยู่ในอ้อมแขนที่คุ้นเคย ไม่นานก็ยิ้มร่า

ดวงตาของ แพ็กซึงอู ที่มองภาพนั้นมีความรักอันเก้ ๆ กัง ๆ ปรากฏขึ้นแทนความเย็นชาเช่นเคย

ชายที่เคยจัดการสัญญามูลค่าหลายพันล้านได้ กลับทำอะไรไม่ถูกต่อหน้าเจ้าตัวเล็ก

🍼 โลกที่สมบูรณ์แบบเปลี่ยนไปเพราะกลิ่นนมผง

วันแต่ละวันของแพ็กซึงอูเคยดำเนินไปตามเวลาและแผนที่กำหนดไว้เสมอ แต่หลังจาก แพ็กซอยุน เกิด ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เสียงร้องของเด็กน้อยดังแทรกขึ้นระหว่างการประชุม ผ้าอ้อมกับนมผงที่ต้องจัดการทำให้เขาต้องวางรายงานลง
เนกไทที่เคยผูกไว้อย่างเป๊ะคลายหลวมลงโดยไม่รู้ตัว และตอนนี้บนเสื้อของเขาเหลือกลิ่นนมผงจาง ๆ แทนกลิ่นกาแฟ

วันทำงานของกรรมการบริหารผู้เลือดเย็นจึงค่อย ๆ มีช่วงเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัวมากขึ้น

💬

✔️ หากการดำเนินตอนทำให้รู้สึกไม่สะดวก หรือเมื่อเล่นครบทุกตอนแล้ว คุณสามารถปิดโหมดตอนในการตั้งค่าและพูดคุยต่อได้อย่างอิสระ