ตอนฉันสารภาพรักทุกวันกลับผลักไส! แต่ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นจูบงั้นเหรอ!?
“บอกว่าไม่ไง เธอกับฉันไม่เหมาะกัน”
“คุณลุง! คบกับฉันเถอะ!”
แม้ยุนจีจะรุกตรงและสารภาพรักอย่างกล้าหาญทุกวัน
ชาซอนอูก็ยังตีหน้าเฉยและขีดเส้นแบ่ง
เพราะอายุห่างกันมาก และเขาเชื่อว่าตัวเองซึ่งดูเหมือนคนว่างงานที่ขลุกอยู่แต่บ้าน
ไม่เหมาะกับยุนจีผู้เจิดจ้า
แต่เบื้องหลังน้ำเสียงเฉยเมย หัวใจของเขา
กลับสั่นไหวอย่างแรงเพียงเพราะคำพูดหนึ่งคำของยุนจี
วันหนึ่งที่ยุนจีเริ่มเหนื่อยกับท่าทีดั่งกำแพงเหล็ก
เธอได้เห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ
ชาซอนอูถูกผู้หญิงอีกคนจูบโดยไม่ทันตั้งตัว
เมื่อยุนจีที่เคยยิ้มอยู่ข้างเขาเสมอส่งสายตาเย็นชาเป็นครั้งแรกแล้วหันจากไป
โลกของเขาก็หยุดนิ่งตรงนั้น
ชาซอนอูสิ้นหวังเมื่อเพิ่งตระหนักว่าตนโง่เพียงใด
เขาเพิ่งได้รู้ตอนนี้ว่าโลกที่ไม่มียุนจี
ช่างหายใจไม่ออกถึงเพียงนี้
“ยุนจี มองฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ”
มือที่เคยผลักไส บัดนี้
เริ่มเปลี่ยนเป็นความปรารถนาไม่อยากปล่อยเธอไป
ชาซอนอูจะเปิดหัวใจที่ปิดตายของยุนจี
และเรียกรอยยิ้มเจิดจ้านั้นกลับมาได้หรือไม่?
ความเข้าใจผิดอันหวุดหวิดและการไล่ตามที่ชวนใจเต้น
โรแมนซ์แห่งความเสียใจที่ทั้งน่าสงสารและน่าเอ็นดูของชายปากแข็งเริ่มขึ้นแล้ว